©Photo – News (Φωτογραφικά νέα) blog1

ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ. e-Mail:photonews@nikost.gr

Category Archives: aspromavro.net

Η Ομογένεια στην ασπρόμαυρη φωτογραφία


“Οι Ελληνοαμερικανοί” – Ιστορία της Ελληνικής Ομογένειας των Η.Π.Α.

κείμενο Μαρκέτος Μπάμπης

 
Στα βήματα του Κολόμβου

Οι ιστορικοί του Ελληνισμού της Αμερικής αρέσκονται να αναφέρουν πως η παρουσία Ελλήνων στον Νέο Κόσμο πηγαίνει πολύ πίσω και απο αυτόν τον ίδιο τον Χριστόφορο Κολόμβο, που κατά την γνώμη του Σεραφείμ Κανούτα και του έλληνα διπλωμάτη Δημ. Σισιλιάνου “δεν ήτο Ιταλός, αλλά βυζαντινός ευγενής του οποίου το πραγματικόν όνομα ήτο Δίοπατος”. Ο ισχυρισμός αυτός παραμένει αμφισβητούμενος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ένας από τους ναύτες που υπηρετούσαν στα πληρώματα του Κολόμβου ήταν πιθανώτατα Έλληνας ο Γιοχάν Γκριέγκο από την Γένοβα.

 

omogenia-us-1-Family-On-Ellis-Island

 

Με τους ισπανούς εξερευνητές

Παλαιά ισπανικά ντοκουμέντα αναφέρουν ότι το 1528 ένας έλληνας ναυτικός, ονόματι Θεόδωρος (Don Theodoro), είχε φθάσει στον Νέο Κόσμο με τον ισπανό εξερευνητή Ντον Παμφίλο ντε Ναρβέθ, που είχε αναλάβει κατ’ εντολήν του βασιλέως της Ισπανίας να εξερεύνηση τον Κόλπο του Μεξικού και τις δυτικές ακτές της Φλώριδας (Florida).

Σύμφωνα με το “Ημερολόγιο” του Ναρβέθ, όταν το καράβι του έφτασε τον σημερινό κόλπο της Πενσακόλλα, οι Ινδιάνοι της περιοχής έκαναν συμφωνία με τον Ναρβέθ να του προμηθεύσουν τρόφιμα και νερό επ’ ανταλλαγή δώρων, αλλά επέμειναν για ασφάλεια να αποβιβασθούν ως όμηροι δύο μέλη του πληρώματος. Ο Θόδωρος και ένας νέγρος προσεφέρθηκαν εθελοντικά -τουλάχιστον έτσι γράφει ο Ναρβέθ-να βγουν ως όμηροι στην στεριά.
Για λόγους που δεν εξηγεί το “Ημερολόγιο,” οι δύο όμηροι δεν ξαναγύρισαν στο καράβι, που σαλπάρησε χωρίς να τους παραλάβη. Δώδεκα χρόνια αργότερα ένας άλλος ισπανός εξερευνητής, ο Ντε Σότο, έμαθε πως ένας λευκός με το όνομα Θόδωρος ζούσε επί αρκετά χρόνια στην περιοχή που σήμερα είναι γύρω στην Μόμπιλ της Αλαμπάμα.

Όταν ο Ντε Σότο θέλησε να συνάντηση τον Θόδωρο, έμαθε ότι δεν ζούσε πια και ότι μια εχθρική φυλή Ερυθροδέρμων τον είχε σκοτώσει μαζί με τον νέγρο σύντροφο του.

Αν η ιστορία αληθεύη, τότε ο Θόδωρος αυτός είναι ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το 1528 τον χώρο που σήμερα είναι τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Γύρω στην ίδια περίοδο, τρεις έλληνες ναύτες αναφέρονται ονομαστικά ανάμεσα στα πληρώματα του Μαγελάνου αλλά μόνο με τα πρώτα τους ονόματα (τα μακροσκελή ελληνικά επώνυμα φαίνεται ότι πάντοτε προκαλούσαν δυσκολίες στους μη Έλληνες). Οι τρεις αυτοί ναύτες ήσαν οι Νικόλαος, Πέτρος και Μαθέος.

Ένας άλλος, προφανώς Κρητικός από το Ηράκλειο, ονόματι Πέτρος -Πιέτρο Ντι Κάντια- ήταν υπασπιστής του Φραντζέσκο Πιζάρο, που κατέκτησε για λογαριασμό της Ισπανίας το Περού και ίδρυσε την πόλι της Λίμας το 1535. Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, ο άγγλος άρχιπειρατής και μετέπειτα ναύαρχος της βασίλισσας Ελισάβετ Σερ Φράνσις Ντρέικ συνήντησε έναν Έλληνα με το όνομα Ιωάννης στις ακτές του Περού, που  …  Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Liberty και Ασπρόμαυρη φωτογραφία


Merchant-Marine-liberty

Με τον διεθνή όρο Λίμπερτυ (liberty), ελευθερία, χαρακτηρίστηκε ο ειδικός τύπος φορτηγού πλοίου εκτοπίσματος περίπου 10.500 τον.d.w. που ναυπηγήθηκε στην Αμερική (ΗΠΑ) σε πολύ μεγάλο αριθμό κατά την διάρκεια του Β΄ Π.Π. και που παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία πολλά χρόνια μετά από αυτόν, κυρίως για μεταφορές ομοειδών φορτίων…

διαβάστε περισσότερα εδώ

Η Αναμνηστική Φωτογραφία


κείμενο: Πηνελόπη Πετσίνη

 

Εισαγωγή
Στη σειρά «Oικογενειακά Πορτραίτα» ο Περικλής Aλκίδης εξερευνά την εμπειρία της παιδικής του ηλικίας σκηνοθετώντας οικογενειακές εικόνες σε μία δραματική απόδοση κρυμμένων σχέσεων και καλυμμένων συναισθημάτων: ο φόβος, η ενοχή, ο θυμός, η θλίψη ή η ντροπή που συνυπάρχουν με την αγάπη ή την τρωτότητα, αποκαλύπτονται για να δείξουν τί μπορεί να κρύβεται κάτω από την φιλόδοξη επιφάνεια του αθώου οικογενειακού στιγμιότυπου. Aυτή η συνειδητή αυτοβιογραφική εξερεύνηση των συναισθημάτων, της μνήμης και της ίδιας της προσωπικής ταυτότητας, εξελίσσεται τελικά σε μία πρακτική που λειτουργεί ως μορφή θεραπείας.

 

ALKIDIS-PERIKLIS-2

Mία πρακτική η οποία λειτουργεί μέσω των -απωθημένων ή μη- συναισθημάτων, των τραυματικών στιγμών και των εντάσεων της παιδικής ηλικίας, που είναι συνήθως προσβάσιμα μόνο μέσω της ψυχανάλυσης. H συνειδητή στην περίπτωση του Aλκίδη χρήση της φωτογραφικής εικόνας προς αυτή την κατεύθυνση, εισάγει τελικά μια διαφορετική παράμετρο ως προς την ερμηνεία της λειτουργείας των συναισθημάτων και αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο αυτά εμπλέκονται στη διαμόρφωση της ατομικής ταυτότητας και υποκειμενικότητας.

Το 1979, η Bρετανίδα φωτογράφος Jo Spence παρουσίασε στη Hayward Gallery του Λονδίνου, ένα από τα πιο γνωστά έργα πάνω στους κώδικες της οικογενειακής φωτογραφίας, τα ταμπού, τις κρυμμένες αλήθειες και τα συμβατικά χαμόγελα των αναμνηστικών φωτογραφιών: την έκθεση Beyond the Family Album.

H Spence, προχώρησε σε μία εξερεύνηση της εμπειρίας της παιδικής ηλικίας της: σε συνεργασία με την ψυχολόγο Rosy Martin, σκηνοθέτησε πιθανές οικογενειακές εικόνες σε μία δραματική απόδοση κρυμμένων σχέσεων και καλυμμένων συναισθημάτων. Το έργο, εξελίχθηκε σε μία πρακτική την οποία περιέγραψε ως μορφή θεραπείας, την οποία ονόμασε Φωτοθεραπεία, η οποία δούλευε μέσω των τραυματικών στιγμών και των εντάσεων της παιδικής ηλικίας, που ήταν συνήθως προσιτές μόνο μέσω της ψυχανάλυσης (Spence 1987).

Άλλες συγγραφείς, όπως η Valerie Walkerdine, χρησιμοποίησαν επίσης αναμνηστικές φωτογραφίες της παιδικής ηλικίας τους για να αποσπάσουν τους τρόπους με τους οποίους συμπλέκονται η προσωπική μνήμη και η παιδική φαντασία: “Ακόμα και όταν οι εικόνες μου με παρουσιάζουν ως αντικείμενο του αρσενικού βλέμματος, σαν χαριτωμένο κοριτσάκι που χαμογελά για τη φωτογραφική μηχανή, υπάρ …..  Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Vikki Dougan. H πραγματική Jessica Rabbit


Η ξεχασμένη Pin – Up ηθοποιός των ’50s που ενέπνευσε την γνωστότερη σεξοβόμβα των κινουμένων σχεδίων.

Πρώην μοντέλο, η Vikki προσπάθησε στα ’50s να εισχωρήσει στην βιομηχανία του θεάματος. Χρειαζόταν, φυσικά, ένα σήμα κατατεθέν έτσι, ο τότε ατζέντης της Milton Weis, προώθησε την εικόνα της αβυσσαλέας εξώπλατης τουαλέτας.  Πολύ γρήγορα η Vikki εμφανιζόταν σε όλες τις εκδηλώσεις και τα πάρτι του Χόλυγουντ αποκλειστικά φορώντας τις χαρακτηριστικές αυτές προκλητικές τουαλέτες, κερδίζοντας γρήγορα το ψευδώνυμο « Η Πλάτη» (The Back). «Η πρώτη του κίνηση (του Weis) ήταν να της παραγγείλει τρία πανάκριβα τέτοια φορέματα. Εξώπλατα. Την ονόμασε “Η Πλάτη”, και την συμβούλευσε να εμφανίζεται σε πρεμιέρες και πάρτι φορώντας τα. Γρήγορα, όλοι μιλούσαν γι’ αυτήν..», διαβάζουμε στην Oakland Tribune του 1957.

 

Vikki-Dougan-22

 

Κάποτε, μάλιστα, της απαγορεύτηκε η είσοδος σε ένα από αυτά τα πάρτι πρεμιέρας , όταν θεωρήθηκε ότι η εμφάνιση της τραβούσε υπερβολική προσοχή (και κανείς δεν θα ασχολούταν με την πραγματική πρωταγωνίστρια). Το 1957, κάνει φωτογράφιση για το Playboy . H Αμερική λάτρευε να μισεί την Vikki και τα καμώματα της φιλοξενούταν συχνά στις κοσμικές στήλες της εποχής.  Μέχρι το 1959, παρ’ όλα αυτά, η Dougan – και η Πλάτη της- είχαν ψιλο εξαφανιστεί από το λαμπερό Χόλυγουντ. Η νεαρή ηθοποιός, παρά τις επίμονες προσπάθειες δεν κατάφερε να κάνει κάποια αξιοσημείωτη επιτυχία, και όπως άπειρες άλλες, ξεχάστηκε.

Μέχρι που το 1988 η Disney κυκλοφορεί το ….  Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Η πρώτη έγχρωμη φωτογραφία


O Σκωτσέζος Φυσικός James Clerk Maxwell παρουσιάζει το 1861 την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία που αποτυπώνει μία  σκωτσέζικη κορδέλα.

 

Tartan Ribbon. Η πρώτη έγχρωμη φωτογραφία αποτέλεσε την πρακτική εφαρμογή και το επιστέγασμα των ερευνών του φυσικού και εφευρέτη James Clerk Maxwell γύρω από την οπτική θεωρία και την ανάλυση των χρωμάτων.

Η λήψη έγινε από τον άγγλο φωτογράφο και εφευρέτη Thomas Sutton κάτω από τις οδηγίες του Maxwell.

complex color

Για τη δημιουργία της φωτογραφίας με την κορδέλα έγιναν τρεις ίδιες ασπρόμαυρες λήψεις, τρεις διαφάνειες, που χρωματίστηκαν μέσω φίλτρων με τα τρία βασικά χρώματα κόκκινο, πράσινο και μπλε. Στη συνέχεια, η προβολή τους τις συνέπτυξε σε μία μοναδική έγχρωμη σύνθετη εικόνα.

 

color disk

Οι χρωματιστοί δίσκοι του James Clerk Maxwell, απλά εργαλεία που χρησίμευαν για την παρατήρηση και τη σύγκριση της ανάμειξης των τριών βασικών χρωμάτων. Δεξ., ο ίδιος, φοιτητής στο Trinity College του Cambridge, κρατώντας ένα χρωματιστό δίσκο δικής του κατασκευής.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Εκατό Χρόνια από την κατάκτηση του Ολύμπου


aspromauro

«Εάν προχωρήσεις πολύ γρήγορα θα κουραστείς γρήγορα και θα τα παρατήσεις στη µέση. Εάν προχωρήσεις πολύ αργά µπορεί να σε πιάσει η νύχτα και τότε είσαι χαµένος. Πάψε να επαναλαµβάνεις κάθε στιγµή: «θα τα καταφέρω!». Οι έµµονες ιδέες, πολλές φορές, αφαιρούν την ευχαρίστηση της κατάκτησης και την υπονοµεύουν. Μην περάσεις όµως στο άλλο άκρο, επαναλαµβάνοντας συνέχεια «γαµώτο, είναι πιο δύσκολο από όσο το φανταζόµουν!». 

Σε αυτή την περίπτωση θα σου τελειώσουν οι δυνάµεις και θα µείνεις στη µέση του δρόµου. Σε τελευταία ανάλυση, προτού ξεκινήσεις πρέπει να ξέρεις πως αυτό που φαίνεται κοντινό βρίσκεται πάντα πολύ πιο µακριά. Να χαίρεσαι όταν θα φτάσεις στην κορυφή. Να κλάψεις, να φωνάξεις µε όσες δυνάµεις σου έχουν αποµείνει. Ασε τον εαυτό σου να απολαύσει τη µέθη της νίκης, άσε τον άνεµο να σου καθαρίσει το µυαλό και την καρδιά από τη σκόνη που µάζεψες στη διαδροµή. 

Πες το και σε άλλους, ότι είναι δυνατόν να τα καταφέρουν και αυτοί. Οτι, εάν θέλουν, µπορούν να βρουν το κουράγιο να σκαρφαλώνουν τα δικά τους βουνά. Αντί να κάθονται οληµερίς, κλαίγοντας τη µοίρα τους…»

από το βιβλίο του Γκασμέντ Καπλάνι “Σκαρφαλώνοντας το βουνό”

OLYMPOS BOISSONNAS-2

Φέτος το καλοκαίρι του 2013 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κατάκτηση της
κορυφής του Ολύμπου του Ιερού Βουνού της Ελληνικής Μυθολογίας.Στις 2 Αυγούστου 1913 , οι Ελβετοί F. Boissonas (Φωτογράφος) D. Baad-Bovy (συνάδελφος,Πρύτανης της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης) και ο Έλληνας από το Λιτόχωρο ο Χ. Κάκκαλος πάτησαν την κορυφή του Ολύμπου τον Μύτικα. Η ανάβαση  αυτή και η κατάκτηση της κορυφής, που βάφτισαν τότε «Κορυφή  Βενιζέλος»  (Μύτικας ονομάστηκε αργότερα) έγινε επίσημα γνωστή το 1919 με την έκδοση  του βιβλίου «La Grèce Immortelle)  Μια ιδιαίτερη επέτειος όχι μόνο για την ελληνική ορειβασία αλλά και την παγκόσμια λόγω της συμβολικής θέσης του βουνού του δωδεκαθέου στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά ήταν η κατάκτηση του Μύτικα, της κορυφής του Ολύμπου πριν από ένα αιώνα».

Από το 1780 είχαν προηγηθεί  25 περίπου ανεπιτυχείς προσπάθειες ξένων ορειβατικών και επιστημονικών αποστολών και, το γεγονός της πρώτης ανάβασης προκάλεσε το ενδιαφέρον ξένων ορειβατών. Μετά δε την κυκλοφορία των βιβλίων
των δύο εξαίρετων Ελβετών, ομάδες ορειβατών άρχισαν να επισκέπτονται κατά κύματα την Ελλάδα και τον Όλυμπο. Οι δύο Ελβετοί με τις δημοσιεύσεις τους εξύμνησαν τις ασύγκριτες ομορφιές της Ελλάδας και του Ολύμπου.

Από το 1913 έχουν ανέβει στην κορυφή του Όλυμπου πάνω από 150.000 ορειβάτες από 115 χώρες από όλες τις ηπείρους με   αποτέλεσμα την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού της ευρύτερης περιοχής των Νομών Πιερίας και Λαρίσης.Ο Όλυμπος θεωρείται και αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία ως ένα από τα  βουνά σύμβολα του πλανήτη γιατί υπήρξε «κατοικία» των αρχαίων θεών των Ελλήνων.Υπήρξε επίσης η καρδιά της ελληνικής μυθολογίας που διαμόρφωσε  σημαντικά την αρχαία ελληνική σκέψη.Για τους παραπάνω λόγους η επέτειος της 100ετίας από την πρώτη ανάβαση της κορυφής του Ολύμπου πρέπει να τιμηθεί με εκδηλώσεις ανάλογες του συμβολισμού και της φήμης του.

Το χρονικό της πρώτης ανάβασης

Διαβάστε την συνέχεια εδώ.

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού


κείμενο: Robert Berdan

Πολλοί φωτογράφοι όταν αγοράζουν μια καινούργια φωτογραφική μηχανή προσπαθούν να μάθουν τα χαρακτηριστικά και τον έλεγχο της και, χωρίς αμφιβολία, αυτό είναι σημαντικό για να μπορέσουν να επιτύχουν φωτογραφίες με σωστή έκθεση και κατάλληλο βάθος πεδίου. Ωστόσο, όταν κάποιος μάθει καλά την κύρια λειτουργία της φωτογραφικής μηχανής του, χρειάζεται να κατευθύνει την προσοχή του στο να βλέπει και να συνθέτει εντυπωσιακές εικόνες.

Εντυπωσιακές εικόνες είναι αυτές, που τραβούν την προσοχή του κοινού και διεγείρουν τα συναισθήματά του. Το να διεγείρει μια εικόνα ένα “συναίσθημα” και να ελκύει την “προσοχή” του κοινού του φωτογράφου, είναι ένα πρωταρχικό καθήκον, που χρειάζεται εξάσκηση, πειραματισμό και μελέτη. Η μελέτη των βασικών στοιχείων της εικαστικής απεικόνισης και η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας τους, θα βοηθήσει τους νέους φωτογράφους να βελτιώσουν τη σύνθεσή τους. Όμως η χρήση απλά των κανόνων δεν εγγυάται την σίγουρη επιτυχία. Επίσης το πώς ένα κοινό ανταποκρίνεται σε μια εικόνα, εξαρτάται από τις προηγούμενες εμπειρίες του (μνήμη), τα ενδιαφέροντά του, και το τι ψάχνει. Αυτό συμβαίνει, επειδή η ίδια εικόνα συχνά προκαλεί μια ποικιλία ανταποκρίσεων από διάφορους θεατές.

Για να δημιουργήσει ένας φωτογράφος εντυπωσιακές εικόνες, θα πρέπει να κατανοήσει τον τρόπο που οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στα διάφορα είδη οπτικής οργάνωσης. Έτσι πρέπει να μάθει την ορολογία της απεικόνισης, να δει παραδείγματα έργων που χρησιμοποιούν εντυπωσιακά στοιχεία και να τα χρησιμοποιεί κατά δραστικό τρόπο, στη διαδικασία της φωτογραφίας.

Η γραμμή

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_1_Image_0001

Μια γραμμή αντιπροσωπεύει μια “διαδρομή” μεταξύ δύο σημείων. Μια γραμμή μπορεί να είναι ευθεία, καμπυλωτή, κατακόρυφη, διαγώνια ή τεθλασμένη. Οι γραμμές υποδηλούν κίνηση και καταδεικνύουν διεύθυνση ή προσανατολισμό. Μια γραμμή μπορεί επίσης να δηλωθεί, όταν στον εγκέφαλο δημιουργείται η εντύπωση αρκετών συνεχόμενων σημείων, που τοποθετούνται γεωμετρικά μέσα σ’ ένα πλαίσιο. Η απόθεση τεσσάρων σημείων σε μια σελίδα σε σχήμα τετραγώνου, ενδέχεται να υποδηλώνει ότι τα σημεία συνδέονται, καθώς το μυαλό ψάχνει για γνωστά μοτίβα.

Η διεύθυνση και ο προσανατολισμός μιας γραμμής μπορεί επίσης να υποδηλώνει συγκεκριμένα συναισθήματα. Οριζόντιες γραμμές υποδηλώνουν ηρεμία και ξενοιασιά, ενώ κατακόρυφες γραμμές ισχύ και δύναμη και λοξές (πλάγιες) γραμμές κίνηση, δράση και αλλαγή. Καμπυλωτές ή γραμμές σχήματος S υποδηλώνουν ήσυχα, ήρεμα και αισθησιακά συναισθήματα. Συγκλίνουσες γραμμές βάθος, κλίμακα και απόσταση (ένας φράκτης ή εθνικός δρόμος που συγκλίνει σε κάποια απόσταση, δίνει την ψευδαίσθηση, ότι μια επίπεδη δυσδιάστατη εικόνα έχει τρισδιάστατο βάθος).

Μια γραμμή είναι ένα εντυπωσιακό στοιχείο απεικόνισης, διότι μπορεί να καθοδηγήσει το βλέμμα του θεατή. Για να δημιουργήσετε πιο δραστικά εντυπωσιακές φωτογραφίες, ψάξτε για γραμμές και ταξινομείστε τις στο στόχαστρο της φωτογραφικής μηχανής σας, για να προκαλέσετε συγκεκριμένα συναισθήματα.

Το σχήμα

Τα σχήματα είναι το αποτέλεσμα κλειστών γραμμών. Ωστόσο, τα σχήματα μπορούν να φαίνονται και χωρίς γραμμές, όταν ένας καλλιτέχνης εγκαθιστά μια χρωματική περιοχή ή μια σειρά αντικειμένων μέσα στο στόχαστρο της φωτογραφικής μηχανής του. Μερικά από τα κύρια σχήματα είναι οι κύκλοι, τα τετράγωνα, τα τρίγωνα και τα εξάγωνα, τα οποία όλα εμφανίζονται στη φύση με διαφορετικές μορφές. Ο χώρος ορίζεται και προσδιορίζεται από σχήματα και φόρμες, θετικός χώρος είναι αυτός στον οποίο συνυπάρχουν σχήματα και φόρμες! Αρνητικός χώρος είναι ο άδειος χώρος πέριξ των σχημάτων και των φορμών. Για να έχουν οι εικόνες μια αίσθηση ισορροπίας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί θετικός και αρνητικός χώρος για να αντισταθμίσει ο ένας τον άλλο.

Η φόρμα, φως και σκοτάδι

Η φόρμα αναφέρεται στην τρισδιάστατη ποιότητα ενός αντικειμένου, που οφείλεται στις φωτεινές και στις σκοτεινές περιοχές. Όταν φως από μια διεύθυνση (π.χ. από τον ήλιο μας) προσκρούει σ’ ένα αντικείμενο, μέρος του αντικειμένου παραμένει στη σκιά. Φωτεινές και σκοτεινές περιοχές μιας εικόνας παρέχουν αντίθεση, που μπορεί να υπαινίσσεται όγκο. Οι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τα συναισθήματά μας για μια εικόνα, είναι η κατεύθυνση της φωτεινής πηγής (από επάνω ή κάτω) και η υψηλή ή χαμηλή αντίθεση των ενδιάμεσων τόνων.

Φως, που προέρχεται από το πίσω μέρος ενός θέματος, μπορεί να σχηματίσει μια σιλουέτα, που θα έχει σαν αποτέλεσμα ένα αντικείμενο, που θα είναι εντελώς μαύρο, όταν προβάλλεται σ’ ένα φωτεινότερο φόντο. Οι σιλουέτες παρουσιάζονται σαν δυσδιάστατα σχήματα χωρίς περίγραμμα. Συχνά η απουσία χρώματος αυξάνει την αντίληψή μας για την φόρμα, παραδείγματος χάριν σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Φως που εκπέμπεται από επάνω και πλάγια, δημιουργεί στα πορτρέτα αυτό που συχνά αναφέρεται, σαν “φωτισμός Rembrandt”. Αυτός ο τύπος φωτισμού τονίζει τα περιγράμματα και το βάθος. Σε φωτογράφηση τοπίων, έχουμε πλάγιο φωτισμό νωρίς και αργά την ημέρα, που βελτιώνει την φυσική υφή του τοπίου και συχνά συνοδεύεται από θερμές ή ψυχρές χρωματικές αποχρώσεις.

Το χρώμα

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_3_Image_0001

Υπάρχει ένας τεράστιος όγκος ερευνών, σχετικά με την επίδραση του χρώματος στα ανθρώπινα όντα και κάποια έρευνα υπαινίσσεται, ότι άνδρες και γυναίκες μπορεί να ανταποκρίνονται διαφορετικά στα χρώματα. Το χρώμα μας επηρεάζει συναισθηματικά και διαφορετικά χρώματα διεγείρουν διαφορετικά συναισθήματα. Εν συντομία, το χρώμα έχει την ικανότητα να επηρεάζει το ανθρώπινο νευρικό σύστημα.

Η ορολογία του χρώματος περιλαμβάνει:

Χροιά: αναφέρεται στα ονόματα των κυρίων χρωμάτων, κόκκινο, πράσινο και μπλε.

Τιμή: τα φωτεινά και τα σκιερά του χρώματος – η ποσότητα λευκού ή μαύρου.

Ένταση: η καθαρότητα ή ο κορεσμός του χρώματος.

Μονοχρωματικό χρώμα: χρήση ενός χρώματος, όπου αλλάζει μόνο η τιμή του.

Ανάλογα χρώματα: χρώματα που είναι γειτονικά μεταξύ τους στο χρωματικό κύκλο, όπως το κίτρινο και το πράσινο. Τα ανάλογα χρώματα “ταιριάζουν μεταξύ τους” στο χρωματικό κύκλο και αναφέρονται σαν αρμονικά. Χρησιμοποιούνται συχνά στην σύνθεση και έχουν ένα απαλό αποτέλεσμα.

Συμπληρωματικά χρώματα: χρώματα αντίθετα το ένα του άλλου στο χρωματικό κύκλο, π.χ. μπλε και κίτρινο, αντιπροσωπεύουν χρώματα τοποθετημένα αντίθετα στο χρωματικό κύκλο. Τα συμπληρωματικά χρώματα παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντίθεση, όταν τοποθετηθούν γειτονικά το ένα στο άλλο, για παράδειγμα το κίτρινο παρουσιάζει μεγαλύτερη ένταση, πλάι στο μπλε ή στο ιώδες.

Τα θερμά χρώματα είναι: το κίτρινο, το κόκκινο και το πορτοκαλί, που τα συσχετίζουμε με το αίμα, τον ήλιο και τη φωτιά.

Τα ψυχρά χρώματα είναι: το ιώδες, το μπλε και το πράσινο, λόγω του συσχετισμού τους με το χιόνι και τον πάγο.

Τα χρώματα ονομάζονται ζεστά ή ψυχρά λόγω του συσχετισμού τους με διάφορα στοιχεία γύρω μας. Το κόκκινο, το κίτρινο και το πορτοκαλί θεωρούνται ζεστά χρώματα ενώ το μπλε, το πράσινο και το ιώδες θεωρούνται ψυχρά χρώματα. Αυτές οι αντιθέσεις είναι σχετικές αφού το κιτρινοπράσινο είναι ψυχρό δίπλα στο κόκκινο, το πορτοκαλί ή το κίτρινο, αλλά θα θεωρούνταν ζεστό δίπλα στο μπλε. Οι φωτογράφοι μπορούν να τοποθετούν διαφορετικά χρώματα σε μια εικόνα, για να μεγιστοποιήσουν την αντίθεση μεταξύ αυτών και επίσης να δώσουν προοπτική. Όσον αφορά την αντίληψη του παρατηρητή, τα ψυχρά χρώματα τείνουν να υποχωρούν ( να ξεθωριάζουν) σε μεγάλη απόσταση ενώ τα ζεστά χρώματα εμφανίζονται εντονότερα.

Η υφή

Η υφή αναφέρεται στην ποιότητα της επιφάνειας ή στην “αίσθηση” ενός αντικειμένου (λείο, τραχύ, μαλακό, κλπ.). Οι υφές μπορούν να είναι πραγματικές (που να μπορεί κανείς να τις αισθανθεί με το άγγιγμα – απτές) ή να υποδηλούνται (υπαινισσόμενες με τον τρόπο που ένας καλλιτέχνης δημιούργησε το έργο τέχνης- παραστατικές). Η υφή συχνά γίνεται εντονότερη σε συνθήκες πλάγιου φωτισμού, όταν προσπίπτει στα αντικείμενα από τη μία πλευρά.

Η σύνθεση

Η οργάνωση των διαφόρων στοιχείων στο πλαίσιο του στόχαστρου, προκειμένου να δημιουργήσεις μία εντυπωσιακή απεικόνιση, είναι πιο ενδιαφέρον, από ότι θα φαίνονταν εξαρχής. Ένας ζωγράφος μπορεί να τοποθετήσει τα στοιχεία όπου τα θέλει, ενώ ένας φωτογράφος πρέπει να ερευνήσει, να βρει και να οργανώσει τα εικαστικά στοιχεία μέσα στο στόχαστρο της φωτογραφικής μηχανής. Μολονότι ένας φωτογράφος μπορεί μερικές φορές να “διευθετήσει” τα αντικείμενα σε ένα φυσικό περιβάλλον, όπως τα φύλλα, αυτό συχνά καταλήγει σε μια εικόνα που μοιάζει κατασκευασμένη.

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_3_Image_0002

Η φύση δεν είναι τέλεια και η ποικιλία οργανωμένη οδηγεί σε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η εντυπωσιακή σύνθεση φυσικών εικόνων, είναι πάντα μια εξισορρόπηση, μεταξύ της διευθέτησης στοιχείων στο στόχαστρο και ενός συγκεκριμένου ποσοστού αταξίας, που επιτρέψει κανείς. Οι διαδικασία λήψεως αποφάσεων στην οποία προβαίνουμε, όταν παίρνουμε μια φωτογραφία, αρχίζει πρώτα με το να είμαστε σε θέση, να βλέπουμε τις πιθανότητες.

Αυτό που βλέπουμε, εξαρτάται από το τι είναι αυτό που μας ενδιαφέρει, τι ψάχνουμε να βρούμε και τι είναι το μυαλό μας προετοιμασμένο να μας δείξει.

Εν συντομία, η διαδικασία της όρασης χρησιμοποιεί αρκετά το μυαλό και τη μνήμη μας, όσο και τα μάτια μας. Για να βελτιώσουμε την ευαισθησία της όρασής μας, απαιτεί να έχουμε ήρεμο το μυαλό μας, να ήμαστε ξεκούραστοι και να είμαστε προετοιμασμένοι, μαθαίνοντας όσα μπορούμε περισσότερα, για τα θέματα που προτιμούμε.

Όταν βλέπουμε πράγματα του ενδιαφέροντος μας, τότε πρέπει να απομονώσουμε μέρη της σκηνής και να οργανώσουμε τα σημαντικά εικαστικά στοιχεία μέσα στο στόχαστρο μας, για να μεταφέρουμε αποτελεσματικά πως νοιώθουμε γι’ αυτά.

Το ενιαίο

Το ενιαίο αναφέρεται στην ταξινόμηση όλων των στοιχείων της εικόνας, ώστε το καθένα να συνεισφέρει στη δημιουργία ενός ενιαίου αισθητικού αποτελέσματος, έτσι ώστε η εικόνα να φαίνεται σαν ένα σύνολο. Αν αποτύχουμε σ’ αυτό, θα έχουμε τον πρόωρο τερματισμό της οπτικής εμπειρίας του θεατή, αποτροπή βλέμματος. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιτύχουμε το ενιαίο, ούτως ώστε να προσελκύσουμε και να κρατήσουμε την προσοχή των θεατών.

Κυριαρχία και υπαγωγή:

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_5_Image_0001

Ένας καλλιτέχνης προσπαθεί να ελέγχει την αλληλουχία γεγονότων που συμβαίνουν στο κάδρο καθώς και το ποσοστό της προσοχής που αποκτά το κάθε στοιχείο. Ένα στοιχείο μπορεί να κυριαρχήσει μέσω του μεγέθους και του χρώματος. Τα μεγάλα αντικείμενα κυριαρχούν πάνω στα μικρότερα και τα θερμά, πάνω στα ψυχρά και ωχρά.

Ένας άλλος τρόπος για να επιτευχθεί η κυριαρχία είναι μέσω της τοποθέτησης διαφορετικών αντικειμένων στο κάδρο. Ένα αντικείμενο που βρίσκεται κεντρικά, θα τραβήξει περισσότερη προσοχή, από ότι ένα αντικείμενο που βρίσκεται στην περιφέρεια. Ωστόσο, το κέντρο δεν είναι το καλλίτερο μέρος για να τοποθετήσει κανείς το πιο κυρίαρχο στοιχείο. Συνήθως, η τοποθέτησή του πλάι στο κέντρο, είναι πιο αποτελεσματική.

Μια άλλη μέθοδος για να επιτευχθεί κυριαρχία, είναι μέσω της σύγκλισης των γραμμών. Το μάτι τείνει να τις ακολουθεί, ως το σημείο που συγκλίνουν.
Η κυριαρχία μπορεί επίσης να επιτευχθεί μέσω της ασυμβατότητας, π.χ. της διαφοράς ή της εξαίρεσης. Αν όλα τα στοιχεία είναι παρόμοια και το ένα διαφέρει ως προς το χρώμα, τον τόνο ή το σχήμα, θα ξεχωρίζει από τα άλλα και συνεπώς θα κυριαρχήσει.

Η συνάφεια

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_5_Image_0002

Η συνάφεια αναφέρεται στο ταίριασμα των διαφορετικών κομματιών του έργου. Στην πραγματικότητα αυτά μπορεί να μη συσχετίζονται, αλλά μέσα στην εικόνα, το χρώμα, το σχήμα και το μέγεθος τους να δημιουργούν μια αίσθηση ενιαίας κατάστασης. Η οπτική συνάφεια μπορεί να επιτευχθεί, μέσω της χρήσης ανάλογου χρώματος και τόνου. Καθώς επίσης και μέσω της ομοιότητας του σχήματος, του χρώματος, του μεγέθους ή της υφής. Ωστόσο, η πολύ μεγάλη ομοιότητα μπορεί να οδηγήσει σ’ ένα βαρετό θέμα. Χρειαζόμαστε ποικιλία για να προσθέσουμε “μπαχαρικό” στην εικόνα.

Η ισορροπία

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_6_Image_0001

Η ισορροπία υποδηλώνει, ότι τα στοιχεία που περιέχονται στο κάδρο, έχουν μια αίσθηση βάρους. Τα μεγάλα και σκούρα αντικείμενα είναι βαρύτερα από ότι τα μικρά και ανοιχτόχρωμα. Η θέση τους είναι επίσης κρίσιμη. Ασυναίσθητα θεωρούμε, ότι το κέντρο μιας εικόνας αντιστοιχείται με ένα υπομόχλιο. Ένα μεγάλο βάρος στο ένα άκρο του μοχλού, μπορεί να ισοσταθμιστεί από ένα μικρότερο βάρος στο άλλο άκρο, αν το μικρότερο βάρος βρίσκεται σε μεγαλύτερη απόσταση από το υπομόχλιο.

Ένας άλλος τρόπος για να επιτύχουμε ισορροπία είναι η συμμετρία. Ένα παράδειγμα, μιας σχεδόν τέλειας συμμετρίας, αποτελούν οι αντικατοπτρισμοί του τοπίου σε στάσιμα νερά. Οι αντικατοπτρισμοί μπορεί να πάρουν μια αφαιρετική μορφή, που μοιάζει με το ψυχολογικό τεστ Rorschach ερμηνείας κηλίδας, που δημιουργείται με το δίπλωμα ενός χαρτιού, καλυμμένου από μελάνι και σχηματίζει ένα συμμετρικό μοτίβο.

Ο θετικός και ο αρνητικός χώρος

θετικός είναι ο χώρος που έχει σχήματα και φόρμες και ανάμεσά τους βρίσκεται ο αρνητικός χώρος.
Περιοχές μιας εικόνας που εμπεριέχουν “τίποτα”, είναι σπουδαία εικαστικά στοιχεία, προσδίδοντας ισορροπία σε μια εικόνα.

Ο ρυθμός

Ο ρυθμός αναφέρεται στην επαναλαμβανόμενη εμφάνιση στοιχείων στην εικόνα, σε τακτά διαστήματα, ακριβώς όπως συμβαίνει και στη μουσική, που ο ρυθμός αναφέρεται στην κανονική επανάληψη, συγκεκριμένων μουσικών νοτών, σε ένα χρονικό διάστημα. Η επανάληψη παρόμοιων σχημάτων δημιουργεί έναν ρυθμό, που κάνει την εικόνα να φαίνεται ευκολότερη και πιο ευχάριστη. Ο ρυθμός ενεργεί καταπραϋντικά και τα μάτια μας λαχταρούν ν’ ακολουθούν ρυθμικά μοτίβα. Για εντυπωσιασμό, ο ρυθμός απαιτεί κάποια ποικιλία, γιατί όταν είναι εντελώς όμοιος ή τέλειος, ενδέχεται να γίνεται βαρετός. Επομένως όταν συνθέτετε τις εικόνες σας, επιδιώξτε την επανάληψη μαζί με την ποικιλία. Για παράδειγμα η φωτογράφηση ενός φράκτη που είναι τέλειος, δεν θα συγκρατεί το ενδιαφέρον ενός θεατή για πολύ. Αντίθετα αν μερικοί από τους στύλους του είναι στραβοί, σπασμένοι, μεγαλύτεροι ή μικρότεροι θα παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον.

Η αναλογία, η χρυσή τομή και ο κανόνας των τρίτων

Η σύνθεση και τα στοιχεία του εικαστικού σχεδιασμού.pdf - Adobe Acrobat Pro_Page_6_Image_0002

Η αναλογία αναφέρεται στη σχέση μεγέθους μεταξύ των στοιχείων της φωτογραφίας, αλλά και σε όλη την εικόνα. Ένας από τους λόγους που η αναλογία συχνά θεωρείται σημαντική στη σύνθεση, είναι ότι οι θεατές ανταποκρίνονται σ’ αυτήν συναισθηματικά. Η αναλογία στην τέχνη υπήρξε αντικείμενο έρευνας για εκατοντάδες χρόνια, πολύ πριν εφευρεθεί η φωτογραφία. Μια αναλογία που συχνά μνημονεύεται, ότι παρουσιάζεται στην απεικόνιση, είναι η χρυσή τομή. Η χρυσή τομή: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34 κ.λπ. Κάθε επόμενος αριθμός μετά το 1 ισούται με το άθροισμα των δύο προηγουμένων αριθμών και ο λόγος τους ισούται με 1:1.618. Ο λόγος του be προς το ab είναι ο ίδιος, όπως ο λόγος του ab προς το ac.

‘Αν διαιρέσετε ξανά κάθε μικρότερο παράθυρο και ενώσετε τις γωνίες τους, καταλήγετε σε ένα λογαριθμικό σπιράλ. Αυτό το σπιράλ είναι ένα μοτίβο, που βρίσκεται συχνά στη φύση σε όστρακα, κέρατα και λουλούδια. Η χρυσή τομή συναντάται συχνά στην φύση και πιθανότατα οι άνθρωποι να είναι γενετικά προγραμματισμένοι να ευχαριστούνται, όταν αντικρίζουν αυτόν τον λόγο.

Μελέτες σε κορυφαία μοντέλα μόδας αποκάλυψαν, ότι τα πρόσωπά τους εμπεριέχουν πολλές φορές το λόγο του 1.618.
Πολλοί φωτογράφοι και καλλιτέχνες γνωρίζουν τον κανόνα των τρίτων, όπου μια εικόνα διαιρείται σε τρία τμήματα κατακόρυφα και τρία οριζόντια, και γραμμές και σημεία διατομής αντιπροσωπεύουν μέρη στα οποία θα πρέπει να τοποθετηθούν σημαντικά εικαστικά στοιχεία.

Σε ένα τοπίο, η μετακίνηση του ορίζοντα στη θέση του ενός τρίτου, είναι συχνά πιο εντυπωσιακή, από την τοποθέτησή του στο μέσον, αλλά θα μπορούσε επίσης να μπει κοντά στο κάτω μέρος, στο ένα τέταρτο ή στο ένα έκτο.
Η εφαρμογή του κανόνα των τρίτων δεν είναι υποχρεωτική. Κατά την τοποθέτηση στοιχείων για μια εντυπωσιακή σύνθεση, ο καλλιτέχνης θα πρέπει να λάβει υπόψη του πολλούς παράγοντες, όπως το χρώμα, την κυριαρχία, το μέγεθος, την ισορροπία και την αναλογία. Συχνά ένα συγκεκριμένο ποσοστό ανισορροπίας ή έντασης μπορούν να κάνουν μια εικόνα περισσότερο εντυπωσιακή. Αυτό έχει να κάνει με την διαίσθηση και τα αισθήματα των καλλιτεχνών σε σχέση με το θέμα τους. Ο καθένας μας είναι μοναδικός και θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε σκληρά, για να διατηρούμε την διαφορετικότητά μας, τα αισθήματα και τις εντυπώσεις μας για το θέμα που επιλέγουμε.

Αναλύοντας μερικές από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες, με τοποθέτηση γραμμών (τρίτα ή χρυσή τομή στο Adobe Photoshop), ανακαλύπτω ότι μερικές από τις εικόνες μου πράγματι φαίνονται να ανταποκρίνονται στον κανόνα των τρίτων και σε μικρότερη έκταση στην χρυσή τομή, ωστόσο πολλές δεν το κάνουν. Υποψιάζομαι ότι μια ανάλυση εικόνων άλλων φωτογράφων, θα είχε παρόμοια αποτελέσματα.

Εν συντομία, η αναλογία είναι ένα στοιχείο απεικόνισης για το οποίο θα πρέπει πάντα να είστε ενήμεροι, αλλά θα πρέπει επίσης να καταλάβετε, ότι άλλοι παράγοντες σχετικοί με την απεικόνιση, μαζί με τη μοναδική σας ευαισθησία για τα θέματα, θα σας καθοδηγούν στη τοποθέτηση αντικείμενων στο στόχαστρο σας. Η κατανόηση της αναλογίας και ποικίλλων στοιχείων απεικόνισης είναι μόνο οδηγοί και πάντα θα πρέπει να ακολουθείτε τα ένστικτά σας, συνδυασμένα με τη γνώση σας. Ποτέ να μη φοβάστε να πειραματίζεστε, να δοκιμάζετε κάτι εντελώς διαφορετικό και να μαθαίνετε από τις επιτυχίες, αλλά και από τις αποτυχίες σας. Επίσης να προσπαθείτε να είστε ανοικτοί με τις νέες τεχνοτροπίες, τις τεχνικές και τις ιδέες. Να μοιράζεστε τις σκέψεις σας με άλλους καλλιτέχνες και έτσι θα βελτιώσετε γρήγορα τις συνθετικές σας δεξιότητες.

Το φιλμ των 35 mm έχει διαστάσεις 36 mm επί 24 mm (λόγος 3:2), ο λόγος της χρυσής τομής.

Το χάος και η απλότητα έναντι της πολυπλοκότητας.

Το χάος είναι μια αποδιοργανωμένη κατάσταση στοιχείων και απαντάται συχνά στη φύση. Ο σκοπός πολλών φωτογράφων είναι, να τραβήξουν μια φωτογραφία, που να παρουσιάζει μια βασική οργάνωση για να δει ο θεατής, αλλά αφήνει και αρκετό χάος στο κάδρο, ώστε ο θεατής να πρέπει να καταβάλλει κάποια προσπάθεια για να εξερευνήσει και να εκτιμήσει πλήρως την εικόνα. Οι νέοι φωτογράφοι συχνά εμπερικλείουν πάρα πολλά στοιχεία στις εικόνες τους και επίσης μπορούν να βελτιώνουν τη σύνθεσή τους αφαιρώντας επουσιώδη στοιχεία. Ωστόσο μια εικόνα που είναι πολύ απλή, αποτυγχάνει να κρατά την προσοχή κάποιου (π.χ. το φύλλο έχει ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά μετά από λίγο δεν μπορεί να κρατήσει την προσοχή μου).

Συγκρίνοντας το με μια εικόνα που πήρα με την 10X12,5 μηχανή μου του rainforest, βρίσκω ότι η δεύτερη εικόνα έχει τόσες πολλές υφές και μοτίβα, που μπορώ να την κοιτάζω και να την εξερευνώ για μεγάλες χρονικές περιόδους και ακόμη να συνεχίζω να ανακαλύπτω πράγματα, που δεν τα είχα δει πριν. Η ικανότητα να εισάγεις και να χειρίζεσαι σύνθετα στοιχεία μέσα στο κάδρο και ακόμη να παράγεις μια εντυπωσιακή σύνθεση, απαιτεί μια ωρίμανση της όρασης, που χρειάζεται κάποιο χρόνο για να αναπτυχθεί. Επίσης βρήκα, ότι το φιλμ μεγάλου φορμά, βοηθάει συνθέσεις με περισσότερες λεπτομέρειες και πολυπλοκότητα, από ότι το φιλμ 35 mm και οι αντίστοιχες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές.

Το μέγεθος και ο τύπος της φωτογραφικής μηχανής επηρεάζει το θέμα και την σύνθεση της εικόνας.

Περίληψη και συμπέρασμα

Η κατανόηση των στοιχείων της οπτικής σχεδίασης και πως αυτά μπορούν να επηρεάσουν τα συναισθήματά μας, μπορούν να μας βοηθήσουν να κάνουμε τις φωτογραφίες μας πιο εντυπωσιακές. Ωστόσο, να θυμάστε ότι κανένας κανόνας ή οδηγία δεν μπορεί ποτέ να εγγυηθεί επιτυχία. Μια επιτυχημένη εικόνα εξαρτάται από ένα πλήθος πραγμάτων που πρέπει να συνυπάρχουν όπως: η στιγμή, ο φωτισμός, το χρώμα, η σύνθεση, αλλά και ένα κοινό ευαίσθητο, σ’ αυτό που προσπαθείτε να του μεταβιβάσετε.

Είναι πιθανό πολλοί καλλιτέχνες να φωτογραφίζουν με τη διαίσθησή τους και να διευθετούν τα στοιχεία έτσι ώστε να “μοιάζουν εντάξει”, και αφού τέχνη είναι εν μέρει ένας τρόπος έκφρασης και εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μας, να μην απαιτείται κανένας κανόνας. Όπως ο Freeman Patterson το έθεσε τόσο ωραία: “η καλή σύνθεση είναι πάντα αρμονική με την απεικόνιση του θέματος που φωτογραφίζεται” (Art of seeing, 1985). Τα στοιχεία απεικόνισης μπορούν να συγκριθούν με τις κλίμακες της μουσικής, που είναι τα σημεία αφετηρίας, γύρω από τα οποία δημιουργείται η μουσική, αλλά από μόνα τους είναι μόνο δομικοί λίθοι.

Συμπερασματικά, μια κατανόηση των στοιχείων απεικόνισης δεν θα σας κάνει από μόνη της καλύτερο φωτογράφο, αλλά θα σας δώσει την δυνατότητα αξιολογείτε τις εικόνες και τον εντυπωσιασμό τους. Ένας άλλος τρόπος να βελτιώσετε την σύνθεσή σας, είναι να συγκρίνετε τις εικόνες σας με άλλων, των οποίων το έργο θαυμάζετε ή εκτιμάτε. Η μίμηση είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσετε να αναπτύσσετε τις δεξιότητές σας, μαθαίνοντας το ύφος συγκεκριμένων καλλιτεχνών και είναι εν μέρει ο δρόμος που οδηγεί στην ανάπτυξη του δικού σας ύφους, αν και, πολλοί καλλιτέχνες ενδέχεται να μην το αποδέχονται αυτό.

Εσείς μπορείτε να πάρετε τα στοιχεία του ύφους που σας αρέσουν και κατόπιν να τα ολοκληρώσετε με γνώμονα τη δική σας άποψη για την εικόνα. Αξιολογείστε και συγκρίνετε την εργασία σας τεχνικά και αισθητικά, με έργα άλλων φωτογράφων. Να είστε ρεαλιστές και επικριτικοί όταν αξιολογείτε τις εικόνες σας και ανελέητοι όταν τις επεξεργάζεστε. Ακούτε αυτά που οι άλλοι έχουν να πουν, όταν αντικρίζουν τις εικόνες σας, τι τους αρέσει, τι δεν τους αρέσει, αλλά πάντα πρέπει να προσπαθείτε να είστε ειλικρινείς και διορατικοί.

Μια μέθοδος για να μετρήσετε την επιτυχία σας, αποτελεί και το ενδιαφέρον κάποιων να αγοράσουν έργα σας. Όμως αν δεν πρέπει υποχρεωτικά να πουλήσετε, για να πληρώσετε το νοίκι ή το φαγητό σας, τότε έχετε την ελευθερία που πολλοί επαγγελματίες φωτογράφοι δεν έχουν. Μπορείτε να τραβάτε φωτογραφίες, μόνο για την απλή ευχαρίστηση σας.

Περισσότερα κάντε κλικ εδώ

aspromauro

Η φωτογραφική εικόνα και το ανθρώπινο σώμα


κείμενο Ηρακλής Παπαϊωάννου 
 
Το άρθρο αυτό αποτελεί αναδημοσίευση τμήματος ενός μεγαλύτερου κειμένου γύρω από το ίδιο θέμα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ, τεύχος Ιουνίου 1995.

 

Η απεικόνιση, με καλλιτεχνική ή άλλη πρόθεση, του ανθρώπινου σώματος είναι μια πράξη που ανατρέχει ασφαλώς στις πολύ πρώιμες σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού για λόγους ασφαλώς πολύ ξεκάθαρους: αφού το μέσον εκδήλωσης κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας και όχημα ικανοποίησης των ενστίκτων είναι το σώμα, είναι λογικό να αποτελεί και το κέντρο βάρους της παρατήρησης και αντίστοιχα της έκφρασης. Στην πληθώρα αιώνων που έχουν μεσολαβήσει από τότε η απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος, με αρκετά διαφορετικούς τρόπους, νομιμοποιήθηκε απόλυτα σαν καλλιτεχνικό θέμα και ακολούθησε την αρκετά δαιδαλώδη διαδρομή των εκάστοτε κοινωνικών και πολιτικών -με την ευρεία έννοια του όρου- αντιλήψεων γύρω από το σώμα.

Η φωτογραφία, με την κατά πολύ συντομότερη ιστορία, κληρονόμησε τον 19ο αιώνα με μεγάλη προθυμία τόσο τα θεματογραφικά είδη της ζωγραφικής -που την κηδεμόνευε με αυστηρότητα- όσο και τις βασικές αισθητικές της προσεγγίσεις. Με λίγες -πλην όμως υπαρκτές εξαιρέσεις-διαμόρφωσε τη δική της εκφραστική γλώσσα κυρίως τον 20ό αιώνα και είτε διαμόρφωσε σταδιακά μια σειρά από καλλιτεχνικές προτάσεις που συμπεριελάμβαναν και τη συμπεριφορά των φωτογράφων απέναντι στο ανθρώπινο σώμα.

Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1920 η φωτογραφία γνώρισε μια σειρά από σημαντικές εξελίξεις που καθόρισαν τη φυσιογνωμία της στον 20ό αιώνα. Τη δεκαετία αυτή και την επόμενη έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας (Vogue, Vu, Der Spiegel, Life κ.λπ.) που σε συνδυασμό με την επανάσταση στην εκτυπωτική τεχνολογία κατέστησαν δυνατή την εκτύπωση φωτογραφιών σε μαζική κλίμακα προς χάρη ενός τεράστιου κοινού. Η εξέλιξη αυτή τροποποίησε χαρακτηριστικά και αμετάκλητα το ρόλο και τη φύση της φωτογραφίας σαν επικοινωνιακού μέσου, αφού σταδιακά δημιουργήθηκαν και εδραιώθηκαν οι κλάδοι της φωτοδημοσιογραφίας, της διαφημιστικής φωτογραφίας, της φωτογραφίας μόδας. Η φωτογραφική εικόνα δεν είναι πλέον μονοσήμαντη, δεν αποτελεί ακόμη ένα -έστω και όχι ισότιμα αναγνωρισμένο- καλλιτεχνικό μέσο. Παγιώνεται στην κοινωνική συνείδηση σαν ένα μέσο με αξιοθαύμαστη πολυσημία που διακλαδίζεται σε τελείως ετερόκλητες εφαρμογές.

nude

 

Ο κόσμος πλέον γνωρίζεται και καταναλώνεται μέσα από εικόνες.
Η ραγδαία αυτή άνοδος της φωτογραφίας………    Περισσότερα κάντε κλικ εδώ

aspromauro

Ο Πειραιάς και η Ιστορία του


H πόλη του Πειραιά

To πολεοδομικό σχέδιο, τα πρώτα δημόσια κτίρια και οι νεοκλασικές κατοικίες

Του Νικόλα Ντόριζα
Αρχιτέκτονος Μηχανικού

 

H πρώτη φορά, που ο έρημος έως τότε Πειραιάς, εμπλέκεται στους πολεοδομικούς σχεδιασμούς του 19ου αιώνα, είναι το 1832, όταν ο Gutensohn, αρχιτέκτονας του Λουδοβίκου του Λ’ της Βαυαρίας, πρότεινε τη δημιουργία της πρωτεύουσας του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, στην Πειραϊκή Χερσόνησο, με πρόβλεψη τη σταδιακή επέκτασή της προς την Αθήνα. Την πρότασή του βάσισε στο προφανές πλεονέκτημα της ύπαρξης του λιμένα. Δεν έγινε όμως δεκτή και επιλέχθηκε η Αθήνα.
Το πρώτο Πολεοδομικό Σχέδιο της πόλης καταρτίστηκε το 1834 από τους Σταμάτη Κλεάνθη (1802-1862) και Eduard Schaubert (1794-1868), οι οποίοι, μόλις ένα χρόνο πριν ολοκλήρωσαν την πρότασή τους για το σχέδιο της Αθήνας.

PIREAS-04

Το σχέδιο του Πειραιά είχε καλύτερη αντιμετώπιση από εκείνο της Αθήνας, δεδομένου ότι εφαρμόστηκε χωρίς σημαντικές αποκλίσεις. Σε αυτό συνέβαλαν οι εξής παράγοντες: Το 1833, ο Πειραιάς ήταν μια έρημη χερσόνησος, χωρίς προϋπάρχοντα οικισμό, που να δημιουργεί προβλήματα συνδυασμού του με το νέο Σχέδιο. Μεγάλο μέρος των εκτάσεων που περιλαμβάνονταν στο σχέδιο, ανήκε αρχικά στη Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα, ενώ αργότερα μεταβιβάστηκε στο κράτος. Ετσι, το παιχνίδι της ….

Περισσότερα κάντε κλικ εδώ

logo-13-2

Η Ερασιτεχνική Καλλιτεχνική Φωτογραφία στην Ελλάδα


121Το βασικό όμως έναυσμα για την ευρύτερη εξάπλωση της φωτογραφίας στην Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα ήταν η ανακάλυψη της ελληνικής υπαίθρου από την αστική τάξη.
Το φαινόμενο αυτό της ‘επινόησης του τοπίου’ ήταν βέβαια πολυσύνθετο. Από τη μία μεριά, «εάν τον 19ο αιώνα η εξοχή ήταν κάτι το δυσάρεστο και αποφεύξιμο, σιγά-σιγά, με την εξαφάνιση των ληστών και άλλων πραγματικών ή φανταστικών κινδύνων της υπαίθρου, οι Έλληνες άρχισαν να ανακαλύπτουν ότι, καταναλωμένη με μέτρο και σύνεση, η φύση μπορούσε να γίνει πηγή ψυχαγωγίας: είχε φθάσει η εποχή της εκδρομής».

Διαβάστε περισσότερα εδώ…

http://www.aspromavro.net

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 974 other followers

%d bloggers like this: